İntihar Vakaları Neden Artıyor?
Son yıllarda gençlerde intihar vakalarının artışı, toplumumuzun en büyük yaralarından biri haline geldi. Gazete haberlerinde birkaç satırlık bir bilgi olarak karşımıza çıkan bu ölümlerin arkasında, aslında koca bir toplumsal dram ve göz ardı edilen psikolojik gerçekler var.
Gençler, bir yandan kendi kimliklerini bulmaya çalışırken, diğer yandan hayatın sert talepleriyle boğuşuyor. Üniversite sınavları, geleceksizlik kaygısı, işsizlik, ekonomik kriz, ailelerin yüksek beklentileri, sosyal medyada sürekli karşılaştırmalara maruz kalmak… Tüm bunlar bir araya geldiğinde gençlerin ruh sağlığı derinden sarsılıyor.
Psikoloji literatürüne baktığımızda, intiharı tetikleyen en temel faktörler arasında çaresizlik duygusu, yalnızlık hissi, öfke patlamaları ve depresyon ön plana çıkıyor. Özellikle ergenlik ve genç yetişkinlik döneminde duygular çok yoğun yaşandığı için krizler daha yıkıcı olabiliyor.
Kısa bir örnek üzerinden düşünelim:
Bir üniversite öğrencisi, ailesinin tüm umutlarını kendi başarısına bağladığını hissediyor. Maddi sıkıntılarla boğuşan aile, çocuğuna sürekli “Sen bizim tek umudumuzsun, iyi bir iş sahibi olmalısın” diyor. Genç, aynı zamanda sosyal medyada yaşıtlarının "başarı hikâyeleri"ni görüyor. Kendisi derslerde zorlandığında ise yoğun suçluluk ve yetersizlik duygularına kapılıyor. Bir süre sonra içine kapanıyor, arkadaşlarıyla iletişimi azalıyor. Geceleri uyuyamıyor, gündüzleri öfke patlamaları yaşıyor. İşte tam bu noktada, tek bir “anlaşılamama” duygusu bile onu intihara sürükleyebiliyor.
Bu örnek, bireysel bir hikâye gibi görünse de aslında yüzlerce, binlerce gencin yaşadığı ortak bir tabloyu anlatıyor.
Burada dikkat çekici olan, gençlerin çoğunun yaşadığı ruhsal sıkıntıları dile getirememesi. Çünkü toplumda hâlâ “psikolojik destek almak zayıflıktır” algısı hâkim. Oysa bilim bize şunu söylüyor: İnsan duygularını paylaşabildiği, anlaşılabildiği ve destek alabildiği ölçüde hayata daha güçlü bağlanıyor.
Çözüm, sadece bireysel değil toplumsal bir yaklaşımda saklı.
Okullarda ve üniversitelerde psikolojik danışmanlık hizmetlerinin güçlendirilmesi,
Ailelerin çocuklarını dinleme ve empati kurma konusunda bilinçlendirilmesi,
Sosyal medyada gençlere gerçekçi yaşam hikâyelerinin sunulması,
Dayanışma kültürünün yeniden güçlenmesi…
Bunlar yalnızca öneri değil, acil bir ihtiyaçtır. Çünkü gençlerin kaybolan umudu, aslında geleceğin de kaybolması demektir.
Unutmayalım: Bir gencin hayatı yalnızca kendisine ait değildir; onun gülüşü, umudu, düşleri bir toplumun geleceğini aydınlatır. O yüzden bugün gençlerin sessiz çığlıklarını duymak, yarın için atılacak en büyük adımdır.
