Sokakta, okulda, toplu taşımada, hatta sosyal medyada…
Gençlerin dilinde öfke, yüzünde gerilim, davranışlarında bir patlama hali var.
Küfür sıradanlaştı, kavga bir ifade biçimine dönüştü.
Peki neden?
Bir zamanların umut dolu gençliği, neden bugün bu kadar hırçın?
Aslında bu tabloyu anlamak için gençleri “edepsiz” ya da “saygısız” diye yaftalamak kolay. Ama psikolojik olarak baktığımızda tablo çok daha derin.
Gençlerin öfkesi, aslında bastırılmış bir çığlığın yankısıdır.
Ergenlik dönemi, insanın kimliğini aradığı, “Ben kimim?” sorusuna cevap bulmaya çalıştığı bir dönemdir. Bu arayış sürecinde genç, bir yandan çocukluktan sıyrılmak ister, öte yandan yetişkin dünyasının yükünü taşımakta zorlanır.
Bu ikili sıkışma hali, çoğu zaman öfke olarak dışa vurulur. Çünkü öfke, “Ben buradayım!” demenin en ilkel ama en güçlü yoludur.
Birçok genç, duygularını ifade edecek güvenli alan bulamıyor.
Evde “sus” deniliyor, okulda “dersine bak”, toplumda “sen daha çocuksun.”
Böylece duygular bastırılıyor. Bastırılan her duygu, sonunda başka bir biçimde patlak verir. Kimi sessizleşir, kimi küfreder, kimi de kavga eder.
Bu öfkenin bir başka kaynağı da model eksikliğidir.
Çocuklar, öfkeli ebeveynleri, bağıran öğretmenleri sosyal medyada hakaretle popüler olan “fenomenleri” izleyerek büyüyor.
Dolayısıyla saldırganlık bir “normal” haline geliyor. Gücü göstermek için bağırmak, küfretmek ya da alay etmek öğretiliyor.
Ve elbette, bugünün genci derin bir gelecek kaygısı içinde.
İşsizlik, ekonomik baskılar, fırsat eşitsizliği, adalete olan güvensizlik…
Bu kadar belirsizlik içinde büyüyen biri, nasıl sakin kalabilir ki?
Toplumsal gerilim, bireysel öfkeyi besliyor.
Ama unutmamak gerek:
Her öfkenin ardında bir görülme isteği, bir anlaşılma çabası vardır.
Gençler aslında saygı değil, anlayış istiyor.
Onları dinleyen, duygularını küçümsemeyen bir toplum, öfkelerini dönüştürebilir.
Belki de sormamız gereken soru şu:
Gençlerin öfkesinden şikâyet ederken, biz onlara hangi dili öğrettik?
Bağırarak mı konuştuk, yoksa dinleyerek mi?..
