Bir kaldırım taşı kırıldığında belediyeyi arıyoruz.
Sokak lambası yanmadığında çözüm bekliyoruz.
Peki ya insanın içi karardığında?
Bugün belediyeler yalnızca asfalt döken, çöp toplayan, park yapan kurumlar değildir artık. Çünkü şehir dediğimiz şey sadece binalardan oluşmaz. Şehir, içinde yaşayan insanların ruh hâlidir aynı zamanda.
Tam da bu yüzden belediyelerde psikolog olmalı. Hem de “olsa iyi olur” düzeyinde değil; ihtiyaç olarak.
Çünkü modern insan artık sadece ekonomik değil, psikolojik yorgunluk da taşıyor.
Geçim sıkıntısı, yalnızlık, aile içi çatışmalar, çocukların maruz kaldığı akran zorbalığı, yaşlıların görünmez hâle gelişi, gençlerin umutsuzluğu… Bunların hiçbiri yalnızca bireysel mesele değil. Toplumsal meselelerdir.
Ve toplumun en yakınına temas eden kurum belediyedir.
Bir insan devletin büyük kapılarına ulaşamayabilir ama mahallesindeki belediyeye ulaşır. Bu yüzden belediyeler yalnızca fiziki sorunları değil, insanın ruhsal yükünü de görmelidir.
Bugün birçok insan terapiye gitmek istiyor ama ekonomik sebeplerle gidemiyor. Psikolojik destek hâlâ birçok kişi için “lüks” gibi görülüyor. Oysa ruh sağlığı, ekmek kadar temel bir ihtiyaçtır. İnsan bazen açlıktan değil, anlaşılmamaktan yorulur.
Belediyelerde görev yapan psikologlar;
bir çocuğun sessiz çığlığını fark edebilir,
bir kadının tükenmişliğini duyabilir,
bir gencin umutsuzluğunu erken görebilir,
bir yaşlının yalnızlığını görünür kılabilir.
Belki de birçok şiddet olayı, bağımlılık, intihar düşüncesi ya da aile içi çatışma; zamanında kurulan bir insan temasıyla azalabilir.
Çünkü psikoloji yalnızca “sorun çözmek” değildir.
İnsanın kendini hissetmesini sağlamaktır.
Bir şehrin yolları ne kadar düzgün olursa olsun, eğer insanlar içten içe çöküyorsa o şehir tam anlamıyla sağlıklı değildir.
Artık belediyecilik anlayışı da değişmelidir.
“Sosyal belediyecilik” sadece yardım kolisi dağıtmak değildir. İnsan ruhuna dokunabilmektir.
Belki geleceğin en güçlü şehirleri;
en yüksek binaları yapanlar değil,
insanını en iyi anlayanlar olacak.
