Bir elmas yürek: Aykut Kırbıyık

Çoğu kişinin aklının almayacağı, hikmetin bilip sırrını çözemeyeceği fedakâr dosttur Aykut. Varlığı sıradağlar gibi güven verir insana. Âlemleri kendinde toplamış bir kâmil insandır. “Yüceler yücesidir” diyeceğim de yanlış anlaşılıp durduk yerde maraza çıkar diye korkuyorum. Ulaşabildiği garibin, yolda kalmışın, canı yanmışın, bunalmışın, çaresi bitmişin imdadına yetişip elinden tutan iyiler iyisidir. Tutamazsa, vay Aykut’un haline, bin derdinin yanına yenisini ekleyip, közlemeye başlar yüreğinde...

Hep pürtelaş bir koşuşturmaca içindedir, boş anı yoktur bu yüzden. Tanısın, tanımasın ya bir çocuğun dershane ya da sınav işi, ya bir arkadaşının hastalığı, ya komşusunun çözemediği sorunu, ya bir sivil toplum örgütlünün hesabı, kitabı, ya batağa saplanmış bir garibin düğüm olmuş meselesi peşindedir. Özverisi sınırsız, diğerkâmlığı şaşırtıcı, çözüm kapasitesi insanüstüdür. Tıkır tıkır işleyen tek kişilik bir çözüm merkezidir Aykut. Dayanışmacıdır, yardımseverdir, mütevazıdır en çok da…

BİR ALMIŞ BEŞ VERMİŞ BİR ZONKİŞOT’TUR

Tanımayan bilmez, dinleyen inanmaz: Aykut, kendi için “bir şey” değil, “hiçbir şey” istemeyen ender kullarından biridir dünyanın. Kimseden beklentisi yoktur, mesele kendisi olunca dilsizleşir bir anda, öyle erdem sahibidir. “Dünyanın kulu” sözcüğünü bilerek seçtim, evrenin tüm meseleleri derttir çünkü ona. Delinen ozon tabakasıyla da kahrolur, kirlenen doğayla da. Nezaketsiz insanla da başı beladadır, açgözlü iş erbabıyla da. Ebleh toplum kadar kurnaz siyasetçi de içindeki yarayı kanatır…

Kolay mı bunca yıl yürek teri dökmek: Zonguldak fikrinin ince gülü, hiç solmayan rengidir. Sokağının caddesinin mecnunu, köşesinin bucağının vurgunundur.  Trabzon ana, Giresun baba toprağı, İstanbul, Edremit yaşadığı yerler olsa da, medarı maişet motoru Zonguldak ufukları aşan deniz, bitimsiz gökyüzüdür içinde. Sebebi hikmeti, daüssılasıdır dahası da.  Halden hale sokulup çirkinlikler abidesine dönüştürülen kentin her milimine ter dökmüş bir alıp bin vermiş bir Zonkişot’tur en önemlisi de…

ARKADAŞLIĞI BİZE SUNULAN EN DEĞERLİ ARMAĞAN

O bir mücadele insanıdır ayrıca, emek kentinin her caddesinde slogan sesi, ayağının izi vardır hâlâ. Makamda, mevkide, malda, mülkte gözü olmayan bir ahir zaman yalvacıdır, şair ruhu tam da bu nedenledir bence. Birilerinin, “Her vadide şaşkın şaşkın dolaşırlar ve yapmadıkları şeyleri söylerler” sözleriyle lanetlediği türdendir. Şaşkınlığı som insan oluşundandır. Ün değil, en çok un peşinde koşandır içimizde, kapıp ambarıma koyayım diye değil toplayıp paylaşayım diye hem de…

Çok arkadaşlık yaptık Aykut’la, çok sohbet ettik. Çok güldük, çok rakı içtik, sırası geldi çok da üzüldük. Onca projenin altından güle oynaya çıktık, bir kuruşuna halel vermediği ZOKEV’i her zorluğa karşın var ettik birlikte. “Emek adam” emekli adam oldu şimdi, zorunlu nedenlerle de kentten ayrılıyor. İçimiz yangın yeri olsa da kardeşliğimiz ahretlik. Aykut’suz Zonguldak, çok daha çekilmez bir yer şimdi, arkadaşlığı, bize sunulan en değerli armağan çünkü. Ne diyebilirim ki: Güle güle elmas yüreklim…